Teatr Telewizji TVP

DEF

Daily Soup

Daily Soup

Sztuka w oryginalny sposób pokazuje codzienność współczesnej trzypokoleniowej rodziny. Codzienność, na jaką składają się wspólne obiady, rozmowy, większe i mniejsze kłótnie, telewizyjne seriale. Skojarzenie z serialem nie jest przypadkowe. Już sam tytuł. „Daily Soup” brzmi prawie jak daily soap – opera mydlana.

Telenowelę oglądają Babka (Danuta Szafarska) i matka (Halina Skoczyńska). Czas odmierzają według emisji kolejnego odcinka i w ten sposób choć na chwilę odrywają się od własnego, monotonnego życia. Ojciec (Janusz Gajos) próbuje odnaleźć w domu chwilę wytchnienia. Córkę (Anna Grycewicz) uwierają relacje z rodzicami. Ma za to bliski kontakt z Babką i tylko przed nią potrafi się otworzyć. Pod zewnętrzną warstwą bezpiecznej „codzienności” kryją się niewyjaśnione sprawy z przeszłości, wzajemne pretensje, trudne relacje rodzinne.

Spektakl otrzymał Feliksa Warszawskiego (2007) w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola kobieca” dla Danuty Szaflarskiej za rolę Babki.

Prapremiera w Teatrze Narodowym w Warszawie, Scena przy Wierzbowej – 26 maja 2007 r.

Reżyseria - Małgorzata Bogajewska
Scenografia - Maciej Chojnacki
Muzyka - Paweł Czepułkowski, Michał Litwiniec
Opracowanie muzyczne - Rafał Kowalczyk

Obsada: Halina Skoczyńska (Matka), Janusz Gajos (Ojciec),  Anna Grycewicz (Córka), Danuta Szaflarska (Babka)

Koprodukcja spektaklu:
Narodowy Instytut Audiowizualny

ZOBACZ SERWIS SPECJALNY SPEKTAKLU

Dama od Maxima

Dama od Maxima

Jeśli dwie postaci sceniczne nie powinny się spotkać, to autor natychmiast powinien takie spotkanie zaaranżować, twierdził klasyk gatunku, Georges Feydeau (1862-1921). "Dama od Maxima"(1899), jedna z najlepszych jego fars, jest koronnym dowodem słuszności tych słów. Feydeau, obok Labiche'a, najpopularniejszy i najpłodniejszy twórca repertuaru paryskich teatrów bulwarowych, nader zręcznie posługiwał się kalamburami, dowcipem słownym i sytuacyjnym, nieustającym qui pro quo. Kilkoma zdecydowanymi kreskami szkicował wyraziste postaci, tworzył sytuacje zawiłe i absurdalne, za to nieodparcie komiczne. Jak zauważył historyk dramatu: "Ekspresyjną aurę tego świata ucieczek i pogoni, zdrad i pojednań, łóżek i szaf, umownych konwencji i zaskakujących niespodzianek fabularnych, abstrakcyjności pomysłów i konkretności mechanizmów psychicznych, można streścić słowami jednej postaci z "Damy od Maxima"- Mój Boże! Wydaje mi się, że żegluję wewnątrz rebusu!" Farsa Feydeau w przeróbce Antoniego Marianowicza, satyryka i tłumacza librett wielu popularnych musicali ("Madame Sans-Gasanas", "Majcher Lady", "Machiavelli") w telewizyjnej inscenizacji Janusza Józefowicza zyskała świetną obsadę, rozmach realizacyjny i dowcipną interpretację. Reżyserowi i choreografowi widowiska udało się tchnąć w stary wodewilnowego ducha, dzięki czemu wdzięk i humor "Damy od Maxima" stały się bardziej wyraziste dla dzisiejszego widza.

Doktor Petypon budzi się rankiem nie we własnym łóżku, lecz pod kanapą, w salonie. Ślady nocnej hulanki są oczywiste. Nieszczęśnik niczego nie pamięta, w głowie mu huczy, przed oczami wirują strzępy wspomnień szampańskiej zabawy w "Maximie". Zaniepokojona małżonka zasięga porady lekarskiej u przyjaciela domu i pędzi parzyć ziółka. Z sypialni doktorostwa wyłania się Lulu, gwiazdka od "Maxima", owinięta od niechcenia prześcieradłem. Przerażony Petypon,"poważny członek społeczeństwa", dla uniknięcia skandalu chce czym prędzej odprawić panienkę, oferując jej za noc 40 franków - tyle ile sam bierze za wizytę - ale Lulu nie przychodzi przecież do chorych. Prosi o nową suknię, bo jej własną zabrała żona doktora, przekonana, że porzuconą w salonie kreację przysłała jej krawcowa do przymiarki. Pan Petypon dokonuje cudów, aby jego ukochana Gabriela i półnaga Lulu się nie spotkały. Przyjaciel Mongicourt biegnie kupić nową sukienkę, pani domu udaje się na zebranie Towarzystwa Spirytystycznego.

Pech chce, że w tym czasie u państwa Petypon pojawia się od dawna nie widziany stryj, który bierze Lulu za żonę doktora. Jest oczarowany rzekomą panią Petypon, zwłaszcza że mówiono mu, iż jego bratanek poślubił jakieś straszydło. Niemłody, ale dziarski Generał już cieszy się na myśl, jak ta zachwycająca istota zrewolucjonizuje środowisko poczciwych prowincjuszy, zamierza bowiem zaprosić do swej wiejskiej posiadłości bratanka z małżonką. Generał wydaje za mąż swoją adoptowaną córkę i ma nadzieję, że doktorowa w czasie uroczystości zastąpi dziewczynie matkę. Lulu przystaje na to z wielką ochotą, choć jej entuzjazm nieco słabnie, gdy dowiaduje się, że narzeczonym panienki jest porucznik Corignon, skądinąd doskonale jej znany. Tak rozpoczyna się szereg zabawnych i szalonych zdarzeń, pomyłek i perypetii.

Damy i huzary, reż. K. Janda

Damy i huzary, reż. K. Janda

Spektakl przygotowany przez Krystynę Jandę to oryginalna inscenizacja fredrowskiej komedii w Teatrze TV po ponad 40 latach. Cztery dekady temu powstało słynne przedstawienie telewizyjne tej komedii w reżyserii Olgi Lipińskiej. Dzisiaj reżyserii podjęła się Krystyna Janda, według własnego scenariusza telewizyjnego, w naturalnych wnętrzach i plenerach dworu szlacheckiego w Brześcach. Zaprosiła do współpracy wspaniałych polskich aktorów wielu pokoleń i wybitnych twórców: m.in.scenografa Macieja Marię Putowskiego, autorkę kostiumów Dorotę Kołodyńska, autora zdjęć Piotra Wojtowicza.

Akcja sztuki toczy się w domu Majora na wsi. Wczasuje on tutaj z grupą przyjaciół – huzarów. Odpoczynek w sielskim ustroniu umilają im polowania i gra w szachy. Dopiero co wyprawiono z dworku „ostatnią białogłowę”.

Kawalerski błogostan nie trwa jednak długo. Majora odwiedzają bowiem trzy siostry razem ze „świtą”, bynajmniej nie złożoną z mężczyzn. Żołnierski honor nakazuje godnie przyjąć niewiasty. „Huzary” dwoją się i troją, jednak ich wysiłki odnoszą skutki zgoła przeciwne do zamierzonych.  Tymczasem damy, niezrażone nieokrzesaniem swych gospodarzy, postanawiają wprowadzić w życie swoje plany, dotyczące ożenku Majora.

Autor:
Aleksander Fredro
Reżyseria i adaptacja:
Krystyna Janda
Zdjęcia:
Piotr Wojtowicz
Scenografia:
Maciej Maria Putowski
Kostiumy: Dorota Kołodyńska
Kostiumy wojskowe:
Andrzej Szenajch
Dźwięk:
Wacław Pilkowski, Marcin Kijo
Montaż:
Milenia Fiedler

Obsada
: Andrzej Grabowski (Major), Sławomir Orzechowski (Rotmistrz), Grzegorz Małecki (Edmund, porucznik pułku huzarów), Ignacy Gogolewski (Kapelan), Krystyna Janda (Pani Orgonowa), Iza Kuna (Pani Dyndalska), Katarzyna Gniewkowska (Panna Aniela), Małgorzata Kocik (Zofia, córka pani Orgonowej), Henryk Niebudek (Grzegorz), Mirosław Kropielnicki (Rembo), Justyna Schneider (Fruzia), Agata Skórska (Zuzia), Dominika Majewska (Józia)

Damy i huzary, reż. O. Lipińska

Damy i huzary, reż. O. Lipińska

Inscenizacja „Dam i huzarów” w reżyserii Olgi Lipińskiej jest uznawana za jedno z najlepszych przedstawień Fredrowskich w dziejach Teatru Telewizji. Widowiskowo zrealizowany spektakl, okraszony znakomitymi kreacjami aktorskimi zapisał się w pamięci widzów na trwałe.

Bronisław Pawlik – po Stefanie Jaraczu, Janie Kurnakowiczu i Jacku Woszczerowiczu – zagrał Rotmistrza „na miarę swoich wielkich poprzedników – uznali recenzenci po premierze.

Dawne grzechy

Dawne grzechy

Ta czteroosobowa sztuka pełna jest zaskakujących zwrotów akcji, trzyma w napięciu, a z drugiej strony niepozbawiona jest literackiego dystansu i zabawy z widzem. Dwaj mało znaczący londyńscy gangsterzy – George i Lennie – postanawiają radykalnie odmienić swoje życie. W tym celu porywają jedyną córkę bogatego przedsiębiorcy Chamberlaina – Charlotte. Bogaty tatuś otrzymuje ofertę odzyskania córki za znaczną sumę pieniędzy.

Wszystko zdaje się iść zgodnie z planem do momentu, kiedy dziewczyna przekonuje Lenniego (którego, podobnie jak bohatera powieści Steinbecka „Myszy i ludzie” o tym samym imieniu, cechuje pewna umysłowa ociężałość), aby pomógł jej uciec. Uwolnienie Charlotte rozpoczyna ciąg zaskakujących zdarzeń, w których nikt nie jest tym, kim się wydawał być do tej pory.

Gra jest emocjonująca do samego, absolutnie nieprzewidywalnego końca. Duże tempo akcji utworu i zmieniające się „pozycje” bohaterów utrzymują widza w stałym skupieniu. Autor zręcznie zbija z tropu i zaskakuje nas śmiałymi rozwiązaniami dramaturgicznymi.

Autor: Roger Mortimer Smith
Przekład: Bogusława Plisz-Góral
Reżyseria: Krzysztof Lang
Scenografia: Anna Wunderlich
Kostiumy: Dorota Kołodyńska
Realizacja TV: Krzysztof Buchowicz

Obsada: Tomasz Karolak (Lennie), Adam Woronowicz (George), Kamilla Baar (Charlotte), Jan Frycz (Crichton)

Definitywny upadek prezesa

Definitywny upadek prezesa

Dwaj Starsi Panowie usiłują rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci prezesa ZUPEX-u i zniknięcia rencisty Nierdzieżki, ostatniego interesanta prezesa. Drobiazgowe śledztwo prowadzi do rekonstrukcji niezwykłych wydarzeń. Rencista Nierdzieżko, dawny pracownik ZUPEX-u, „opiekun” kurtyzany Oriany Gwizdoń, zaoferował prezesowi dziwną usługę – załatwienie dowolnej sprawy w niebie, a na dowód swych możliwości zapowiedział swe rychłe wniebowstąpienie.

Ku zaskoczeniu samego Nierdzieżki owa chwila wniebowstąpienia nadeszła w trakcie audiencji u prezesa. Widok grawitującego Nierdzieżki spowodował nieszczęśliwe wypadnięcie prezesa przez okno.

Reżyseria
: Jeremi Przybora
Realizacja TV: Alicja Ślężańska

Obsada: Jerzy Wasowski (pan A), Jeremi Przybora (pan B), Bohdana Majda (sekretarka), Wiesław Gołas (starszy portier Ogiński),Jan Kociniak (naczelnik Bidelec), Małgorzata Niemirska (Oriana Gwizdoń, uczona kurtyzana), Jarema Stępowski (Nierdzieżko, rencista) Mieczysław Pawlikowski (prezes Bardzioch)

Czas 47 min

Derby w pałacu

Derby w pałacu

Ta groteskowa komedia serio miała swoją prapremierę w lipcu 1966 na scenie Teatru Polskiego w Warszawie. Była towtedy sztuka współczesna, mocnym satyrycznym ostrzem godząca w kruchą fasadę socjalistycznego porządku.Po premierze bardzo dużo pisano, umieszczając sztukę, w szeregu utworów"o lepszym Rzeczypospolitej urządzeniu",porównując ją do"Wesela","Zemsty", twórczości Gombrowicza i Witkacego. Odnajdywano w niej tę samą przenikliwązdolność odsłaniania narodowych kompleksów, wad, słabości, portretowania współczesnych zachowań i formułowania,może niewygodnych, ale istotnych dla wszystkich pytań. Syn byłego stangreta został dyrektorem majątku pracodawcówojca, majątku przejętego po wojnie przez PGR. W budynkach gospodarczych prowadzi wzorową i dewizowo dochodowąhodowlę koni wierzchowych, a w hrabiowskim pałacu urządził muzeum. Zgromadził tam wszystkie pamiątki świetnościminionych czasów i rodzinne precjoza familii Dembopolskich. Miejscowy sekretarz partii ma inny pomysł na wykorzystaniekoni i pałacu. I tu rozpoczyna się pierwszy konflikt: nowego i starego, sentymentalizmu i przywiązania do przeszłości zkoniunkturalnym, merkantylnym kalkulowaniem; wartości głębszych i trwalszych z doraźnością. Problemy skomplikują sięznacznie, gdy na scenie pojawi się sam hrabia pragnący spocząć po śmierci w pałacowym ogrodzie, wyrachowanastażystka, romantyczny wachmistrz i pracownicy tajnego urzędu w malarskich uniformach. A także, jak to w grotesce,nieoczekiwanie dla wszystkich - Czarna Dama z portretu.Ćwierć wieku temu Stefan Treugutt pisał:"To sztuka nie o karabelach, nie o dewizach, nie o sporach o władzę nawłasnym podwórku, to sztuka o naszej własnej świadomości, o kłopotliwościach przymierzania terminu zbiorowego -Polska - do naszych prywatnych aspiracji, ambicji, pomysłów, marzeń, do własnych metryk i kart personalnych, które byśmychcieli wypisać własnym dzieciom...".

Diaboliada

Diaboliada

Oryginalna, a zarazem wierna literackiemu pierwowzorowi próba przełożenia prozy Bułhakowa na język telewizyjny. Akcja opowiadania rozgrywa się w Rosji w czasach NEP-u. W życie szarego urzędnika Korotkowa pracującego w Cebamazapie (głównej Centralnej Bazie Materiałów Zapałczanych) wkracza diabeł i komplikuje jego los.

To groteskowe opowiadanie jest zapowiedzią wątków, które znajdą się później w powieści „Mistrz i Małgorzata”.

Autor: Michaił Bułhakow
Przekład:
Irena Lewandowska
Reżyseria i scenariusz:
Waldemar Śmigasiewicz
Scenografia:
Maciej Preyer
Muzyka:
Jolanta Szczerba

Obsada
: Piotr Cyrwus (Korotkow), Krzysztof Globisz (Kalesoner), Stefan Szramel (Pantalejmon), Jerzy Nowak (Szewjotowy Staruszek), Elżbieta Karkoszka (Aleksandra Fiodorowna), Dorota Pomykała (Kobieta z Biura Pretensji), Jerzy Grałek (Sobieski), Beata Rybotycka (Sekretarka), Zbigniew Kosowski (Dyrkin), Andrzej Hudziak (Artur Arturowicz), Juliusz Grabowski (Kasjer), Dariusz Gnatowski (Gruby), Marek Chodorowski (Popielaty człowiek), Aleksander Machalica (Blondyn), Jacek Skiba (Smarkacz) i inni

Do dna

Do dna

Całość to zwarta muzyczna opowieść obrazująca fragment życia dawnego świata rodem z polskiego folkloru, skomponowana z oryginalnych pieśni ludowych gromadzonych m.in. przez Oskara Kolberga. Motywem przewodnim są tutaj wyśpiewane ludzkie doświadczenia: miłość, wesele, śmierć, uzupełnione epizodami wojny, narodzin dziecka, biedy czy doli człowieka. Celem spektaklu nie jest jednak przedstawienie prostej, choćby nawet uniwersalnej historii czy też sam śpiew. To raczej próba oddania swoistej alchemii pieśni, polegająca na wydestylowaniu z niej, jej istoty, dźwięków i fonemów – duszy, czegoś na kształt kodu genetycznego „kulturowego DNA”, które składa się z najpierwotniejszych emocji: lęku, bólu, cierpienia, radości, podniecenia, żądzy…

Jak twierdzą twórcy spektaklu: „Chcemy sprawdzić, czy rzeczywiście zatarła się potrzeba śpiewu i potrzeba pieśni. Czy dziś jeszcze mamy pierwotną siłę powrotu do źródeł, z których wyłania się głos? Próbujemy dotrzeć do przestrzeni, z których wydobywają się pieśni. Poza chaosem małoznaczących, ale i pustych, a często agresywnych brzmień codzienności, w której żyjemy, pragniemy odnaleźć prawdziwe głosy i tony istnienia. Chcemy poprzez śpiew dowiedzieć się, czy możliwa jest jeszcze podróż do głęboko ukrytego archaicznego świata. Do źródeł, które wysychają cicho.”

Autorzy: Ewa Kaim, Włodzimierz Szturc
Reżyseria:
Ewa Kaim
Scenografia, kostiumy, projekcje i światło:
Mirek Kaczmarek
Choreografia:
Maćko Prusak
Zdjęcia:
Dariusz Pawelec
Kierownictwo muzyczne i aranżacje:
Dawid Sulej Rudnicki
Montaż:
Dariusz Pawelec
Produkcja: Telewizja Polska S.A. (TVP3 Kraków)

Obsada
: Dominika Guzek, Agnieszka Kościelniak, Weronika Kowalska, Jan Marczewski, Łukasz Szczepanowski, Dawid Sulej Rudnicki (fortepian, basy)

Czas trwania: 100’

Do piachu

Do piachu

Jedno z najgłośniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych przedstawień w dziejach Teatru Telewizji. Nie mogło jednak być inaczej, skoro „Do piachu” Tadeusza Różewicza najpierw powstawało siedemnaście lat (1955–1972), następnych siedem nie mogło ukazać się drukiem, a kiedy z trudem doczekało się prapremiery (w warszawskim Teatrze na Woli), musiało wskutek protestów AK-owskich kombatantów zniknąć z afisza.

Również spektakl Kazimierza Kutza przez kilka miesięcy czekał na emisję, aż wreszcie – poprzedzony dyskusją m.in. z udziałem autora i reżysera – został pokazany widowni.

ABC

Całe królestwo Króla

Całe królestwo Króla

Telewizyjna rejestracja spektaklu Teatru Animacji w Poznaniu.

Clarissima

Clarissima

Prapremiera spektaklu odbyła się podczas 6. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Kameralnej „Muzyka na Szczytach” 14 września 2014 roku w Teatrze im. S. I. Witkiewicza w Zakopanem.

Czapa, czyli śmierć na raty

Czapa, czyli śmierć na raty

Dramat Janusza Krasińskiego w reżyserii Zbigniewa Lesienia.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Dołęga-Mostowicz. Kiedy zamykam oczy

Dołęga-Mostowicz. Kiedy zamykam oczy

Spektakl Marka Bukowskiego i Macieja Dancewicza.

Ekspedycja

Ekspedycja

Po „Ludziach i aniołach” zrealizowanych w Teatrze Współczesnym w Warszawie i zaprezentowanym na żywo w Teatrze Telewizji, Wojciech Adamczyk znów sięgnął po twórczość rosyjskiego dziennikarza i satyryka Wiktora Szenderowicza.

Fryderyk

Fryderyk

Spektakl Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej zrealizowany na postawie książki Piotra Witta „Przedpiekle sławy. Rzecz o Chopinie”.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Hamlet, reż. M. Kotański, 28 października, godz. 21.00 – PREMIERA

Hamlet, reż. M. Kotański, 28 października, godz. 21.00 – PREMIERA

Najsłynniejszy dramat Williama Szekspira w reżyserii Michała Kotańskiego.

Inny świat, 21 października, godz. 21.00 – PREMIERA

Inny świat, 21 października, godz. 21.00 – PREMIERA

Z okazji Roku Gustawa Herlinga-Grudzińskiego Teatr Telewizji przygotował spektakl na podstawie „Innego świata”. To wydarzenie tym donioślejsze, że dotąd tytuł ten nie był przenoszony na ekran telewizyjny i kinowy.

Imperium

Imperium

Dramat Wojciecha Tomczyka o powstawaniu potęgi gospodarczej przedwojennej Polski. Spektakl w reżyserii Roberta Talarczyka.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Kwiaty polskie

Kwiaty polskie

Liryczny spektakl poetycko–muzyczny oparty na fragmentach poematu dygresyjnego Juliana Tuwima „Kwiaty polskie”. Spektakl wyprodukowany przez TVP Polonię w mistrzowskiej interpretacji Beaty Ścibakówny i Jana Englerta.

Jednocześnie

Jednocześnie

Monodram Przemysława Stippy na podstawie tekstu rosyjskiego autora Jewgienija Griszkowca. Przedstawienie w reżyserii Artura Tyszkiewicza miało premierę w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie we wrześniu 2018 roku.

Lalka z łóżka nr 21

Lalka z łóżka nr 21

Sztuka Djordje Lebovića w reżyserii Jana Kulczyńskiego. Spektakl z 1971 roku, który telewizyjnej premiery doczekał się dopiero po 48 latach.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Oscar dla Emily

Oscar dla Emily

Brawurowa komedia o niemłodym i niespełnionym zawodowo małżeństwie aktorów z Hollywood. Emily i Henry całe życie marzyli o statusie gwiazd filmowych, pięknej posiadłości w Beverly Hills i bywaniu na oscarowych galach.

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Znakomity monodram Ewy Błaszczyk, którego premiera odbyła się w Teatrze Studio w Warszawie, oparty na tekstach Oriany Fallaci, jednej z najwybitniejszych dziennikarek swojej epoki (w 2019 roku obchodziłaby 90. rocznicę urodzin).

Miłość i gniew, reż. Z. Hübner

Miłość i gniew, reż. Z. Hübner

Sztuka Johna Osborne’a w reżyserii Zygmunta Hübnera. Spektakl z 1973 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Stawka większa niż życie. Cicha przystań

Stawka większa niż życie. Cicha przystań

Spektakl teatralny z cyklu o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa. „Stawka większa niż życie. Cicha przystań” Andrzeja Zbycha została wyreżyserowana przez Andrzeja Konica, a w głównych rolach wystąpili: Stanisław Mikulski, Barbara Horawianka i Ignacy Machowski.

Stawka większa niż życie. Partia domina

Stawka większa niż życie. Partia domina

Spektakl teatralny z cyklu o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa. „Stawka większa niż życie. Partia domina” Andrzeja Zbycha została wyreżyserowana przez Andrzeja Konica, ze Stanisławem Mikulskim i Zofią Kucówną w rolach głównych.

Stawka większa niż życie. Człowiek, który stracił pamięć

Stawka większa niż życie. Człowiek, który stracił pamięć

Kolejny z cyklu spektakli teatralnych o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Wilki w nocy, reż. J. Antczak

Wilki w nocy, reż. J. Antczak

Sztuka Tadeusza Rittnera w reżyserii Jerzego Antczaka. Spektakl z 1962 roku.

Wieczernik

Wieczernik

Dramat poetycki Ernesta Brylla w reżyserii Krzysztofa Tchórzewskiego.

Wesele, reż. W. Kostrzewski

Wesele, reż. W. Kostrzewski

Wielki dramat Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego. Premiera 21 stycznia 2019 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Ziemia uderzyła o piłkę

Ziemia uderzyła o piłkę

Monodram w wykonaniu Redbada Klynstry-Komarnickiego.

Znaki

Znaki

Zabawna, choć chwilami groźna tragifarsa ostrzegająca nas przed totalitarną ingerencją aparatu państwowego w kulturę. Drugi, po „Generale”, tekst Jarosława Jakubowskiego zrealizowany w Teatrze Telewizji. Spektakl wyreżyserował Artur Tyszkiewicz.

Zabijanie Gomułki

Zabijanie Gomułki

Spektakl Jacka Głomba jest adaptacją powieści „Tysiąc spokojnych miast” Jerzego Pilcha.

POKAŻ WIĘCEJ

123

14 maja o północy

14 maja o północy

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1973 roku. Scenariusz napisał Andrzej Wydrzyński, a wyreżyserował Stanisław Zaczyk.

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ