Teatr Telewizji TVP

XYZ

Za i przeciw

Za i przeciw

Po prapremierze sztuki, wystawionej przez Harolda Pintera w teatrze Minerva w Chichester w maju 1995 r., krytyk „The Guardian” dostrzegł w „Taking Sides” metaforyczny obraz tych wszystkich posttotalitarnych państw, które dzisiaj usilnie rozpamiętują swoją przeszłość. Nie jest więc pewnie dziełem przypadku, że niemal równocześnie z prapremierą brytyjską sztuka znalazła się na dwóch polskich scenach – Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w reżyserii Tomasza Zygadły (maj 1995) i Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie w reżyserii Janusza Warmińskiego (czerwiec 1995).

Historię niemieckiego dyrygenta Wilhelma Furtwänglera (1886–1954), który po dojściu Adolfa Hitlera do władzy pozostał w kraju, a po wojnie został oskarżony o współpracę z nazistami i w 1946 r. stanął przed Trybunałem Denazyfikacyjnym, można było odczytać jako współczesny dramat o trudnych wyborach moralnych ludzi skazanych na życie w systemie totalitarnym, czy wręcz jako parabolę pokomunistycznych weryfikacji i lustracji.

Ronald Harwood (ur. 1934), angielski dramaturg, pisarz, prezes międzynarodowego PEN-Clubu, znany publiczności teatralnej w Polsce z wcześniej wystawianych sztuk „Goście”, „Garderobiany” (rewelacyjna rola Wojciecha Pszoniaka), „Przedtem–potem”, „Zatrute pióro” czy spektakli Teatru TV „Sztuka przekładu” i „Inne czasy” – po raz kolejny bawiąc w Polsce w 1995 r. wyraził zadowolenie, że jego sztuki mają tak znaczny rezonans w tej części kontynentu.

Za kurtyną

Za kurtyną

W San Francisco, na dwudziestym piętrze Gmachu Kirka, zostaje zamordowany sir Fryderyk Bruce, emerytowany inspektor Scotland Yardu, jeden z uczestników odbywającego się piętro wyżej uroczystego przyjęcia połączonego z pokazem filmowym.

Dzięki pomocy gospodarza przyjęcia, a zwłaszcza dwojga jego honorowych gości, dochodzenie posuwa się naprzód. Dowody, poszlaki i przesłuchania świadków potwierdzają hipotezę, że zabójstwo ma związek ze sprawami z detektywistycznej przeszłości sir Fryderyka.

Obsada: Tadeusz Bartosik (Charlie Chan), Bogusz Bilewski (Kpt. Flannery), Ewa Lemańska (June Morrow), Irena Horecka (Pani Kirk), Helena Bystrzanowska (Pani Tupper-Brock), Wanda Koczewska (Grace Lane), Kalina Jędrusik (Gloria Garland), August Kowalczyk (Płk Beetham), Wiesława Mazurkiewicz (Pani Enderby), Zbigniew Koczanowicz (Pan Enderby), Zbigniew Sawan (Frederick Bruce), Jerzy Zelnik (Barry Kirk), Karol Strasburger (Duff), Wacław Szklarski (Paradise), Jan Żardecki (Eryk Durand) oraz Włodzimierz Nakwaski, Andrzej Siedlecki, Bogusław Stokowski, Zdzisław Szymborski, Krzysztof Wróblewski

Czas: 74’30’’
Autor: Earl Derr Biggers
Adaptacja: Michał Kasperowicz
Reżyseria: Jan Bratkowski
Realizacja tv: Barbara Sałacka
Scenografia: Marcin Stajewski
Opracowanie muzyczne: Jan Zawierski

PREMIERA 1973

Zabawa

Zabawa

„Zabawa” to jedna z wcześniejszych sztuk Sławomira Mrożka. Jej bohaterowie to trzej Parobcy, którzy – mimo umysłowej ociężałości – odczuwają wyższe potrzeby, tyle że nie potrafią ich w odpowiedni sposób zwerbalizować. To, czego szukają, to nie tylko tytułowa tania zabawa w remizie czy domu kultury.

Parobcy, którzy mogą również być, jak chcieli niektórzy krytycy, obrazem całego społeczeństwa, łakną prawdziwej sztuki i zakotwiczenia w tradycji. Nie przychodzi im jednak na myśl, że zarówno kultura, jak i tradycja przestały być autentyczne, są natomiast skutecznie zakłamywane.

Obsada: Jerzy Stuhr (Parobek B), Jerzy Bińczycki (Parobek S), Jan Peszek (Parobek N)

Autor: Sławomir Mrożek
Reżyseria: Irena Wollen
Realizacja telewizyjna: Stanisław Zajączkowski
Scenografia: Grażyna Fołtyn-Kasprzak

PREMIERA 1999

Zabawa w koty

Zabawa w koty

W Polsce Istvan Orkeny (1912-79) znany jest także jako autor dramatu „Rodzina Totów”, wystawionego w warszawskim Teatrze Polskim  pt. „Strażak Tot”, oraz powieści „Wystawa róż”. Po polskiej prapremierze „Zabawy w koty” (1973) w Teatrze Małym za dyrekcji Adama Hanuszkiewicza podniosły się zgodne głosy, że szkoda wielkiego talentu Ireny Eichlerówny w głównej roli na „taki sobie obrazek liryczny z humorem i łezką”. W latach 70. sztuka cieszyła się jednak znacznym powodzeniem w ojczyźnie autora i na wielu scenach europejskich, które ją wystawiały. „Ta miłosna historia trojga ludzi tylko tym różni się od innych, że jej bohaterowie mają nie naście czy dwadzieścia kilka lat, lecz wszyscy są po sześćdziesiątce” –  pisał o swojej sztucew Orkeny.

Odsunięci na boczny tor, żyjący wspomnieniami zaklętymi w starych fotografiach, rozumiejący bezlitosne prawa i fizyczne uciążliwości starości, nie mogą pogodzić się z najbardziej dojmującym bólem – samotnością. Życie owdowiałej Orbanowej upływa na dokarmianiu kota sąsiadów, kłótniach z kierowniczką sklepu nabiałowego,"zabawie w koty"z mieszkającą przez ścianę Myszką,zdziwaczałą kobieciną porzuconą poprzez męża, na pisaniu listów i rozmowach telefonicznych z ukochaną siostrą Gizą,przykutą do wózka inwalidzkiego w odległym, zagranicznym sanatorium. Raz w tygodniu odwiedza ją przyjaciel z dawnych lat, niegdyś słynny śpiewak operowy, dziś żałosny korepetytor śpiewu w zespole przemysłu bawełnianego,obrzydliwy łakomczuch, grubas myślący tylko o jedzeniu. Monotonną egzystencję bohaterki odmienia jej nowa przyjaciółka, która nieoczekiwanie, z impetem wkracza w jej życie. Podstarzała, zaniedbana kobieta przeobraża się w szykowną damę, farbuje włosy, nosi eleganckie suknie i kapelusze, bywa w kawiarni i na koncertach, wreszcie wyzwala się spod przemożnego, przytłaczającego wpływu siostry. Dzięki przyjaźni z Paulą czuje, że komuś znowu na niej zależy.Odmieniona Orbanowa budzi żywe zainteresowanie Wiktora. Ich dotychczas mocno zrutynizowana znajomość nabiera nowych, romantycznych barw i rodzi nadzieje na przyszłość. Nielojalność przyjaciółki i niewierność amanta niweczą jednak marzenia o innym życiu.

Zabawa w morderstwo

Zabawa w morderstwo

Dreszczowiec psychologiczny pod oryginalnym tytułem"The Murder Game". Wracający do swej podlondyńskiejrezydencji były kierowca wyścigowy Brian Hamilton potrąca nieznanego mężczyznę. Ofiarą wypadku okazuje się młodyczłowiek, wędrujący z plecakiem w stronę stolicy Anglii. Hamilton zaprasza go do domu, by doszedł do siebie przeddalszą podróżą. Nieoczekiwanie do rezydencji przybywa Sheila, żona gospodarza. Hamilton szybko ukrywanieznajomego, domyśla się bowiem, że spotkanie z Sheilą nie będzie należało do przyjemnych. Od czasu, gdyprzypadkiem zastała go z kochanką, ich małżeństwo wisi na włosku. Obawy Hamiltona potwierdzają się. Sheila chcerozwodu i majątku, który wniosła mężowi w posagu. Po jej wyjeździe załamanemu Brianowi niespodziewanie oferujepomoc nieznany wędrowiec. Na pytanie zaintrygowanego gospodarza, jaki ma sposób na powstrzymanie Sheili,nieznajomy odpowiada beztrosko:"Zabójstwo".

Zabójcza pewność

Zabójcza pewność

Rzecz rozgrywa się w Londynie podczas jednego spotkania byłej baletnicy, teraz poruszającej się na wózku inwalidzkim Elizabeth i Michaela – przystojnego aktora, bezrobotnego alkoholika. Pretekstem do wizyty aktora u niepełnosprawnej baletnicy jest próba przeczytania jej sztuki.

Na początku przebieg spotkania nie budzi niepokoju, ale po jakimś czasie Michael odkrywa pułapki zastawiane na niego przez Elizabeth. Jej celem wydaje się być przekonanie Michaela, że przypadek, który zaistniał kiedyś w ich życiu, wcale nie był przypadkiem. Przemieszanie realności i fikcji, atmosfera zamknięcia, groza sytuacji bez wyjścia oraz fascynująca gra namiętności kończy się śmiertelnym strzałem.

Sztuka Lloyda jest świetnym materiałem na zbudowanie pełnego napięcia thrillera. Bogactwo psychologiczne postaci stwarza możliwość dwóch kreacji aktorskich.

Autor: Marcus Lloyd
Reżyseria: Mariusz Malec
Zdjęcia: Jan Holoubek
Muzyka: Andrzej Milanowski
Kostiumy: Aleksandra Staszko

Obsada: Magdalena Cielecka (Elizabeth), Grzegorz Małecki (Michael), Aleksandra Prykowska (asystentka Elizabeth)

Czas: 57 min

Zagubieni

Zagubieni

Ameryka dała się uwieść mężczyźnie, który potrafi wszystko - z entuzjazmem pisała prasa w Stanach - zdobyć nagrodęPulitzera (za sztukę"Buried Child"), uzyskać nomonację do Oscara (za rolę w"Right Stuff"), napisać scenariusz do filmu("Paris Texax"Wima Wendersa, który stał się sensacją w Cannes,"Zabriskie Point"Michelangelo Antonioniego,ekranizacje własnych sztuk), komponować muzykę rockową, reżyserować ("Far North"). Z żoną Jessicą Lange zagrał wfilmach"Frances","Country", polscy telewidzowie pamiętają go też z ról w"Baby Boom"czy"Zbrodnie serca". Teatr TVpokazał w ubiegłym roku jego sztukę"Prawdziwy Zachód". Sam Shepard (rodowe nazwisko Samuel Shepard Rogers),urodzony w 1943 r. w Fort Sheridan, bazie wojskowej w pobliżu Chicago, wnuk farmera i syn lotnika, już w dzieciństwieprzemierzył tysiące mil - ten wątek ojca-lotnika, przerzucanego wraz z rodziną z bazy do bazy, pojawi się także w"Zagubionych". Miał za sobą burzliwą młodość - pasjonował się rodeo, zachwycił ideologią amerykańskich bitników,chciał zostać gwiazdą rocka, jako 19-latek uciekł do Nowego Jorku, by szukać możliwości startu w zawodzie aktorskim.Doświadczył z życiu wiele, może dlatego jego wizja rzeczywistości jest tak dramatyczna. Jego Ameryka to krajniezmierzonych autostrad, pustkowi, moteli, wielkich przestrzeni i wielkich smutków, przemocy i rozpaczy. W"Zagubionych"również jest ogromna doza agresji psychologicznej. Krakowski spektakl atakuje widzów i niepokoi już odpierwszej sceny. Jake, zamknięty budce telefonicznej na poboczu jakiejś autostrady w jakimś stanie, zawiadamia brataFrankiego, że zabił swoją żonę Beth. W chwilę później w szpitalu kobieta w ataku szału zrywa bandaże. W miarę rozwojuakcji ujawniają się coraz bardziej dramatyczne koleje losu członków rodziny Beth i Jake'a, nienormalne relacje pomiędzynimi. Jake nadal jest przekonany, że zamordował żonę, popada na przemian w stany apatii i agresji. Lorraine, jegomatka, bagatelizuje problem. Wbrew protestom córki postanawia zabrać go do domu. Sally jest przerażona wybuchamiszaleństwa brata, zresztą zawsze budził jej lęk, jeszcze w dzieciństwie słyszała w jego głosie, podobnie jak w głosie ojca,jakieś niesamowite tony, jakby zaraz miał się zmienić w zwierzę. Matka bez wahania godzi się na odejście córki z domu -chce opiekować się synkiem, karmić, mieć tylko dla siebie swojego małego mężczyznę. Ma nadzieję, że on nie porzucijej jak tamten, którego prochy spoczywają teraz w kuferku pod łóżkiem, razem z lotniczą kurtką i flagą narodową."Historiarodzinna"Shepharda pokazuje, jak najbliżsi sobie ludzie wyniszczają się wzajemnie, jak upada mit domu - bezpiecznejprzystani, jak przewartościowuje się bądź rozpada wiele innych ideałów i mitów amerykańskich, narodowych symboli.Zdezorientowani, zagubieni ludzie mogą albo wszystko puścić z dymem, albo pozostać na swojej drodze życiowej jak naśrodku wielkiej, niebezpiecznej autostrady. I wcale nie musi to być amerykańska droga do nieba.

Zakład Doświadczalny Solidarność

Zakład Doświadczalny Solidarność

W sztuce, która znalazła się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej w 2012 roku, autor próbuje zmierzyć się z legendą Solidarności. Jej dzieje, od strajków sierpniowych, przez stan wojenny, wizytę papieską, aż po dzień dzisiejszy, poznajemy poprzez losy młodej dziewczyny, Grażyny, która po skończeniu studiów i wakacjach nad morzem w 1980 roku, podejmuje pracę w jednym z dolnośląskich zakładów, w którym zapisuje się do nowopowstałego związku. Ona sama, nie pojawia się jednak w sztuce i w widowisku.

Z montażu wspomnień i komentarzy jej krewnych, przyjaciół i współpracowników powstaje portret młodej, uczciwej, pełnej wiary i oddania związkowi kobiety, która obserwując z bliska działaczy solidarnościowych, musi skonfrontować swój idealizm z dalekim od doskonałości życiem codziennym w organizacji. Autor daleki jest bowiem od idealizowania ludzi tworzących struktury związku niskiego i średniego szczebla. Grażyna dostrzega i musi pogodzić się ze smutnym faktem, że nie wszyscy działacze są ludźmi ideowymi, że często pod przykrywką solidarnościowych, wolnościowych haseł, realizują swe osobiste, przyziemne i nie zawsze uczciwe interesy.

Zamek w Szwecji

Zamek w Szwecji

Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte to"epoka Saganki". Jej talent budził podziw ("ma wrodzony dar odnajdywania właściwych słów"). Styl życia - bulwersował opinię publiczną. Samochody wyścigowe i poker ("trwonię wszystko co zarobię"), alkohol i kokaina, romanse, skandale - tworzyły legendę Saganki. Ona sama po latach zauważyła ironicznie -"legenda stała się rzeczywistością". Przyznała też szczerze i z pokorą: -"Chciałabym napisać coś naprawdę dobrego, ale to wymaga czasu. Pięciu lub sześciu lat. A przecież muszę płacić podatki"."Zamek w Szwecji"to jedna z wcześniejszych sztuk Francoise Sagan. W rok po paryskiej prapremierze w ThŽ‰tre de lŐAtelier, komedię wystawił warszawski Teatr Współczesny w reżyserii Andrzeja Łapickiego (latem 1961). Później sztukę przypomnieli Romuald Szejd na Scenie Prezentacje (1984) i Olga Lipińska w Teatrze Komedia (1989). Krytycy zastanawiali się wówczas, jak bardzo zmieniły się upodobania publiczności, jej fascynacje literackie i teatralne, uznając, że"rok 1961 i rok 1989 to jednak dwie różne epoki w teatrze". A jak zabrzmiał sceniczny szlagier po trzydziestu dwóch latach? W inscenizacji Grzegorza Warchoła wyraźne stały się akcenty surrealistyczne. W zamczysku na odludziu rezyduje nader niekonwencjonalna rodzina. Prym wiedzie strażniczka tradycji rodu Feisenów, Agata, stara panna owładnięta manią historyczną. Stałymi mieszkańcami zamku są również: Hugo, pan na skandynawskich włościach, jego dwie żony - uznana za zmarłą Ofelia i aż nadto pełna życia Eleonora, jej brat Sebastian, sympatyczny lekkoduch, żywiący wobec siostry podejrzanie gorące uczucia, staruszka babunia i wierny stary sługa Guenther. Co pewien czas do posiadłości Feisenów przybywa z wizytą kolejny kuzyn ze stolicy. Tym razem zjawia się młodziutki Fryderyk. On również, podobnie jak poprzedni goście, nie ma pojęcia, że trafił do zamku - pułapki. Zakochuje się w pięknej pani domu, nieświadom gry, jaką dla zabicia nudy prowadzi arystokratyczna rodzinka.

Zapach orchidei

Zapach orchidei

Główny bohater Adam Morawiecki to mężczyzna około 50-letni, przewodniczący stowarzyszenia chrześcijańsko-narodowego, zawołany endek, purytanin i asceta, żarliwy katolik. Korzystając z nieobecności w domu żony i córki, które wyjechały na wczasy do Dębek, pisze w skupieniu dzieło swego życia – filozoficzny traktat o Diable. Ale mury jego ekskluzywnej willi w eleganckiej dzielnicy nie chronią go jednak przed wrzaskami dochodzącymi z sąsiedniej posesji i niedwuznacznie wskazującymi na charakter odbywających się tam nieustannie spotkań towarzyskich. Sąsiad prezesa Morawieckiego nie należy do wstydliwych, a i jego goście nie lubią ukrywać swoich wdzięków.

Jedna z uczestniczek takich zabaw, praktycznie naga, trafia pewnego dnia do domu Adama, który mocno zbulwersowany okrywa kłopotliwego gościa tym, co ma pod ręką – pamiątkowym partyzanckim szynelem, nieomal relikwią rodzinną, i jako abstynent podejmuje panienkę jedynym alkoholem w domu – spirytusem aptecznym, służącym na co dzień do smarowania wyprysków córki.

Niespodziewanie dla samego siebie Morawiecki ulega nagle przemianie, a właściwie wyzwala się z okowów konwencji i obaw, które – jak później wyznaje – były stałymi towarzyszami jego podróży przez życie. Katalizatorem tej przemiany jest ponętna młoda dziewczyna uosabiająca zawarty w tytule „zapach orchidei” – świat doraźnych emocji wypełniony seksem i cielesnością.

Odkrywszy raz uroki życia, Morawiecki poddaje się im z zadziwiającą łatwością i zapałem: zaczyna pić, palić trawkę, zdradza żonę, nosi czarną punkową kurtkę skórzaną i jeździ japońskim motocyklem. W tych szaleństwach dzielnie sekunduje mu stryj Ksawery – legendarny przywódca z czasów okupacji, który zręcznie odgrywa przed nim rolę franta i lekkoducha, lecz dopiero po śmierci – w wypadku na motocyklu – okazuje się, że to tylko pozór, że mając istotnie heroiczną przeszłość spędził resztę życia w Kanadzie jako spokojny, pracowity i zamożny człowiek interesu.

Stryj Ksawery to najbardziej wieloznaczna postać sztuki, zbudowana ze swobodą i naturalnością przez Igora Śmiałowskiego. Dziewczynę bez kompleksów zagrała Anna Majcher, zaś ulegającego metamorfozie Adama Morawieckiego – Jan Peszek, znakomity i przekonujący w obu wcieleniach.

Po telewizyjnej premierze sztuki w 1990 r. krytycy pisali, że„ Eustachy Rylski i Kazimirz Kutz wodzą na pokuszenie polskie narodowe chciejstwo, nieuleczalną mitomanię, kołtuństwo rodem z zatęchłego zaścianka, niebieskie królestwo pozorów, w którym moralność oznacza umiejętny kamuflaż na użytek innych „sprawiedliwych”.

ABC

Bóg Niżyński

Bóg Niżyński

Przygotowane przez Piotra Tomaszuka przedstawienie Teatru Wierszalin w Supraślu.

Alibi

Alibi

Autorski projekt znanego reżysera filmowego i teatralnego Łukasza Wylężałka.

Cztery pory roku

Cztery pory roku

Dramat „Park Your Car in Harvard Yard” amerykańskiego dramaturga Israela Horovitza w reżyserii Janusza Morgensterna. Spektakl z 1998 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Dwa teatry

Dwa teatry

Sztuka Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Gustawa Holoubka. Spektakl miał premierę w marcu 1999 roku.

Diaboliada

Diaboliada

Adaptacja opowiadania Michaiła Bułhakowa. Spektakl w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza został zrealizowany w roku 1989.

Fedra

Fedra

Tragedia Jeana Racine'a w reżyserii Laco Adamika. Spektakl z 1985 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Inspekcja

Inspekcja

Tym przedstawieniem miał powrócić do Teatru Telewizji wybitny polski reżyser Grzegorz Królikiewicz. Niestety, w trakcie przygotowań do spektaklu zmarł. Jego dzieło kontynuuje syn i współautor sztuki Jacek Raginis-Królikiewicz.

Goła Baba

Goła Baba

Autorski monodram Joanny Szczepkowskiej.

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Rejestracja widowiska zrealizowanego w Muzeum Powstania Warszawskiego z bezpośrednim udziałem publiczności.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Krawiec Niteczka

Krawiec Niteczka

TVP Kultura zaprasza najmłodszych widzów oraz ich rodziców na transmisję przedstawienia „Krawiec Niteczka” z Teatru Lalka w Warszawie.

Karykatury

Karykatury

Sztuka Jana Augusta Kisielewskiego w reżyserii Józefa Słotwińskiego. Spektakl z 1973 roku.

Kowal, pieniądze i gwiazdy

Kowal, pieniądze i gwiazdy

Sztuka Jerzego Szaniawskiego wv reżyserii Macieja Englerta. Spektakl z 1981 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Okno na tamtą stronę

Okno na tamtą stronę

Autorski spektakl Artura Hofmana – aktora, reżysera i dziennikarza, działacza społeczności żydowskiej w Polsce.

Mock

Mock

Po raz pierwszy w Teatrze Telewizji kultowa proza Marka Krajewskiego. Opowieść o początkach kariery bohatera słynnej serii kryminalnej – detektywa Eberharda Mocka, w reżyserii nagrodzonego w 2015 roku Złotym Orłem Łukasza Palkowskiego.

Mrok

Mrok

Dramat Mariusza Bielińskiego w reżyserii Adama Tyszkiewicza.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Ślub

Ślub

Słynny dramat Witolda Gombrowicza w reżyserii Anny Augustynowicz. Transmisja przedstawienia z Teatru Współczesnego w Szczecinie.

Pan Jowialski, reż. A. Żmijewski

Pan Jowialski, reż. A. Żmijewski

Najczęściej wystawiana sztuka Aleksandra Fredry w nowej inscenizacji. Reżyserem jest Artur Żmijewski.

Rio

Rio

Sztuka Marka Kochana w reżyserii Redbada Klynstry-Komarnickiego.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Wariacje Tischnerowskie. Kabaret filozoficzny

Wariacje Tischnerowskie. Kabaret filozoficzny

Przedstawienie z TEATRU SCENA STU w Krakowie.

Victoria

Victoria

Sztuka Joanny Murray-Smith w reżyserii Ewy Pytki.

Wujek. 81. Czarna ballada

Wujek. 81. Czarna ballada

Po niemal 36 latach tragiczne wydarzenia pacyfikacji kopalni Wujek zostają opowiedziane na nowo – w musicalowej formie słowami nastoletniego chłopca i śląskiego rapera. Spektakl Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach miało premierę 17 grudnia 2016 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Żabusia, reż. A. Wieczur-Bluszcz

Żabusia, reż. A. Wieczur-Bluszcz

Jeden z najwybitniejszych dramatów Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Anny Wieczur-Bluszcz.

Zakład Doświadczalny Solidarność

Zakład Doświadczalny Solidarność

Sztuka Szymona Bogacza w reżyserii Adama Sajnuka zrealizowana została w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.

Żyd

Żyd

Sztuka Artura Pałygi w reżyserii Anety Groszyńskiej-Liweń. Spektakl zrealizowany w 2015 roku w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Fabularnych i Dokumentalnych.

POKAŻ WIĘCEJ

123

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

51 minut

51 minut

Sztuka Ingmara Villqista w reżyserii Łukasza Barczyka. Spektakl z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ