Teatr Telewizji TVP

123

10 pięter

10 pięter

„10 pięter” otrzymało pierwszą nagrodę w zorganizowanym niedawno przez Teatr TV konkursie na utwór dramatyczny. Autorem sztuki jest Cezary Harasimowicz, czołowy polski scenarzysta filmowy ("Bandyta", "Ekstradycja 3"), laureat prestiżowej amerykańskiej nagrody Hartley - Merrill.

„10 pięter” to dramat na wskroś współczesny. Historia, którą opowiada, wydarzyła się naprawdę, była szeroko komentowana w mediach. Podmiotami autentycznych wydarzeń uczynił Harasimowicz postacie fikcyjne, wywodzące się z różnych grup społecznych i zawodowych. W efekcie powstał zbiorowy portret dzisiejszych Polaków. Portret z przewagą barw ciemnych i chłodnych, zaludniony przez jednostki samotne, cierpiące, zestresowane, wiecznie nie mające czasu, z karkiem mocno zgiętym pod brzemieniem najpilniejszej z dzisiejszych konieczności – zarabiania pieniędzy.

W smutnym, lecz jakże prawdziwym świecie Harasimowicza ludzie zmienili się w towary, poddane prawu popytu i podaży. Nikt nie wyobraża już sobie istnienia bez ciągłego zabiegania o stan portfela, bez jak najlepszego sprzedania swojego czasu, zdolności i umiejętności. Bohaterowie uwikłani w sieć zawodowych, często upokarzających, momentami wręcz upadlających, zobowiązań nie mają czasu na miłość, przyjaźń, szczerą rozmowę, życie rodzinne. Nawet tym, którym nieźle się powodzi, przez myśl nie przejdzie, by zejść z drogi, wiodącej przecież w próżnię. To wbrew logice współczesnej cywilizacji, to towarzyski wyrok śmierci, upadek na dno drabiny społecznej. Człowiek bez odpowiedniej ilości gotówki jest, by zacytować jedną z postaci, jak „gówno”.

Nawet czyjeś nieszczęście nie wyrywa ludzi z amoku. Jeden z bohaterów, który przyczynił się do samobójstwa dziecka, zdaje się nie mieć z tego powodu specjalnych wyrzutów sumienia. Gorsze jest co innego, że „wypieprzyli” go z pracy. Na trzeźwą ocenę współczesnego świata zdobywają się w świecie Harasimowicza tylko ludzie starsi. Oni nie zatracili jeszcze wrażliwości, instynktów moralnych. Mogą wszakże pozwolić sobie na ten luksus – za niczym już nie gonią, nie muszą zabiegać o uznanie szefa, nie mają złudzeń, spokojnie czekają na śmierć. Opuszczeni, lekceważeni, zepchnięci na margines życia widzą jasno czyjąś krzywdę, ból, nieszczęście. Widzą, lecz nie mają sił, by coś zmienić.

Blokowisko dużego osiedla. Trzynastoletni Mały i nieco starszy Big kradną batoniki w supermarkecie. Miał to być wymyślony przez Biga test na odwagę Małego. Niestety, obaj zostali przyłapani na gorącym uczynku przez ochroniarza Marka. Big zostaje zakuty w kajdanki i zatrzymany jako zakładnik. Mały ma przyprowadził dziadka, który pod nieobecność przebywających w Kanadzie rodziców, sprawuje opiekę nad chłopcem. Wychodząc ze sklepu zszokowany trzynastolatek słyszy jak jego kolega próbuje zrzucić całą winę na niego. To przepełnia czarę goryczy samotnego, zaniedbanego, nadwrażliwego chłopaka. Mały wbiega na dziesiąte piętro bloku i skacze z okna. Jego śmierć staje się punktem wyjścia do opowieści o losie ludzi, którzy mieli szansę zapobiec tragedii, lecz z różnych względów nie zrobili tego.

14 maja o północy

14 maja o północy

Bogaty przemysłowiec Martin Antofagasta otrzymuje listy z pogróżkami, z których wynika, że musi zginąć. Dokładnie podany jest termin zgonu: 14 maja o północy. Przerażony wynajmuje prywatnego detektywa. Strzegą go również dwaj policjanci. Pogróżki to skutek pewnej tajemnicy z przeszłości Antofagasty. Ktoś pragnie się zemścić za to, co zrobił mężczyzna. Czy uda się go ochronić? I czy tajemnica wyjdzie na jaw?

Autor: Andrzej Wydrzyński
Reżyseria: Stanisław Zaczyk
Realizacja tv: Anna Minkiewicz
Scenografia: Józef Napiórkowski

Obsada: Ignacy Machowski (Martin Antofagasta), Halina Kowalska (Claudia), Jerzy Kamas (Fernando Stanterini), Janusz Zakrzeński (Antonio Angelo), Czesław Roszkowski (Pedro), Barbara Bargiełowska (Paula), Eugeniusz Kamiński (Roberto), Lech Sołuba (Marco Vittorini), Leonard Pietraszak (Franco Tombari),  Henryk Łapiński (Policjant)

19. południk

19. południk

W czerwcu 2003 roku w narodowym referendum 73 proc. uprawnionych do głosowania opowiedziało się przeciwko przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Latem tego samego roku zdarzyło się wielkie zaćmienie słońca. Wkrótce potem na niebie pojawiła się kometa, nad Warszawą zaś widywano w obłokach mogiłę i krzyż ognisty.

Z woli przeważającej większości wyborców prezydentem RP został Bartłomiej Czop. Dotychczasowy prezydent Kazimierz Czechmeszyński i jego zwolennicy są tym faktem wstrząśnięci. Bartłomiej Czop zaś bardzo szybko pokazuje, na co go stać. Z jednakową determinacją i prostactwem rozwiązuje problemy wewnętrzne i zewnętrzne. Przestępców pozbywa się, każąc ich niby to przypadkiem zamordować. Bezrobocie likwiduje zatrudniając ludzi przy budowie muru na granicy wschodniej. Zrywa stosunki z Niemcami, Rosją i Stanami Zjednoczonymi, łamiąc układy swego poprzednika i własne. Nie przebierając w środkach, dąży do ustanowienia „oświeconej dyktatury”.

2007: Macbeth

2007: Macbeth

Telewizyjna wersja spektaklu TR Warszawa, pokazywanego w zimnej, „roboczej”, industrialnej przestrzeni – w starej, fabrycznej hali Waryńskiego w Warszawie. (Premiera odbyła się w maju 2005 roku.)

Reżyser Grzegorz Jarzyna wykorzystał tekst w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. W spektaklu nawiązuje m.in. do wojny, politycznych rozgrywek. Inspirację stanowiła także „Odyseja kosmiczna” Stanleya Kubricka.

„Poprzednicy Jarzyny przenosili akcję tragedii we współczesność, w której żołnierze wracają z pola walki psychicznie poranieni, a przemoc przelewa się z telewizorów w codzienne życie. Żaden jednak nie aktualizował »Makbeta« tak radykalnie jak Jarzyna. Młody reżyser nie tylko przebrał wojska Duncana w amerykańskie mundury, zaadaptował też tekst i napisał nowe sceny, które umiejscowiły akcję w realiach wojny z islamskim terroryzmem. Makbet i Banko zabijają wrogów na progu meczetu, Duncan kieruje akcją z bunkra dowodzenia, a Wiedźma, która przepowiada Makbetowi przyszłość, ma twarz zakrytą czadorem. Rok 2007 w tytule ma sugerować, że rzecz dzieje się w niedalekiej przyszłości, ale ten świat jest nam doskonale znany. Nie tylko z telewizji, bo Jarzyna nawiązał też do obrazu wojny z Hollywood. Surowe wnętrza dawnej hali fabrycznej zmienił w wielki plan filmowy, który publiczność obserwuje z wysokich trybun. Sceny walki rozgrywane są naturalistycznie, z wykorzystaniem efektów pirotechnicznych, po betonowej podłodze spływa krew, a nad głowami słychać łoskot helikopterów” – pisał w recenzji Roman Pawłowski.

Stylizacja ma przewrotny charakter – reżyser wykorzystuje hollywoodzkie schematy, by obnażyć ciemną stronę amerykańskiej mitologii wojennej. Makbet początkowo jest kimś w rodzaju Rambo – żołnierza, który wbrew przełożonym realizuje ryzykowną misję. Ale zamiast patriotycznego happy endu z gwiaździstym sztandarem w tle, na scenie rośnie stos trupów. Raz uruchomiona machina przemocy działa coraz szybciej i coraz skuteczniej. Skoro można bezkarnie zabijać w walce, dlaczego nie robić tego we własnym domu? Skoro można zabijać mężczyzn, dlaczego nie kobiety i dzieci?

Reżyseria: Grzegorz Jarzyna
Scenografia: Stephanie Nelson
Muzyka: Abel Korzeniowski

Obsada: Aleksandra Konieczna, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik/Danuta Stenka, Cezary Kosiński, Tomasz Tyndyk, Jacek Poniedziałek/Roman Gancarczyk, Waldemar Kownacki/Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski, Piotr Głowacki, Eryk Lubos/Hubert Zduniak, Jan Drawnel, Christian Emany, Tomasz Karolak/Piotr Rogucki.

33 omdlenia

33 omdlenia

Telewizyjna wersja przedstawienia z Teatru STU w Krakowie (premiera w styczniu 1994). Na spektakl składają się trzyminiatury dramatyczne: „Oświadczyny”,„Niedźwiedź”,„Jubileusz”, połączone fragmentami „Łabędziego śpiewu” i „Rozmowy o teatrze” Antoniego Czechowa (1860-1904).

Mistrzowsko rozegrane scenki łączy też ta sama obsada i elementy scenografii, sugerujące związek pomiędzy poszczególnymi historyjkami. Każdy z wykonawców pojawia się w trzech wcieleniach. Zbigniew Zapasiewicz jest niezgułowatym starającym się w „Oświadczynach”, dziarskim, krzepkim jak „Niedźwiedź” oficerem w stanie spoczynku i schorowanym, okutanym w szale, żałosnym, ale wcale niegłupim urzędnikiem bankowym w „Jubileuszu”.

Leon Charewicz także gra postaci diametralnie różniące się wyglądem i temperamentem. Jest porywczym tatusiem podstarzałej panny na wydaniu, gamoniowatym, spłoszonym sługą fertycznej wdowy i czarującym, lubiącym zadawanie szyku bankowcem-jubilatem.

Olga Sawicka również zmienia się nie dopoznania – jako mało urodziwa a wielce kłótliwa panna, poetyczna wdowa skrywająca pod głęboką żałobą ognisty temperament i jako żona, która gadulstwem, jękami i krzykiem potrafi wszystkich wykończyć, ale też wszystko załatwić.

Elementem dodatkowo spajającym trzy utwory dramatyczne są monologi Starego Aktora. W pustym teatrze, na widowni i za kulisami, Krzysztof Stelmaszyk ucharakteryzowany na stojącego nad grobem starca snuje rozważania o kondycji aktora, teatrze i życiu artysty. Z rozrzewnieniem wspomina dawne, dobre czasy, gdy ze sceny płynęły słowa pełne szlachetności,mądrości i pasji, a widz, patrząc na pełną ekspresji grę, ronił łzy albo czuł mróz wędrujący po kościach. Dzisiejsi dramaturdzy i aktorzy, jego zdaniem, ledwie odwzorowują realne postaci i sytuacje, podczas gdy publiczność ma „podziurki w nosie” tego, co i tak zna z życia.

51 minut

51 minut

Sztuka Jarosława Świerszcza występującego pod literackim pseudonimem Ingmar Villqist. Najpopularniejszy dziś młody polski dramatopisarz, z wykształcenia historyk sztuki, wykładowca warszawskiej ASP, podobnie jak w innych swoich sztukach, tak i tu wyraźnie inspiruje się skandynawskim stylem pisania dla teatru: powściągliwym, a jednocześnie pulsującym emocjami, z przeszłością stopniowo wyłaniającąsię spomiędzy kolejnych kwestii.

„51 minut” to przejmująca, ale dalekaod taniego sentymentalizmu opowieść o spotkaniu matki i syna, którzy nie widzieli się od kilku lat. Jerg, chłopak z małej, rybackiej wioski, wyjechał na studia do dużego miasta, przez cały czas nauki nie kontaktował się z rodzicami, pochłaniały go własne sprawy. Nieoczekiwanie zadzwonił, prosząc ich o przyjazd. Pokonując dziesiątki kilometrów, matka przyjechała do niego, zwożąc całą torbę wiktuałów.

Ale Jerg nic już nie je. Jest bardzo słaby, z największym trudem się porusza, niemal nic nie widzi, straciłw łosy. AIDS poczynił ogromne spustoszenia w jego organizmie, lekarstwa nic pomogły, zresztą zostały po nich już tylko dziesiątki pustych pudełeczek. Chłopak umiera, ale przed śmiercią chciał jeszcze zobaczyć bliskich.

?... Zapytał czas

?... Zapytał czas

Nastrojowe widowisko, z pięknymi rolami Joanny Szczepkowskiej, Zofii Kucówny i Janusza Michałowskiego, jest propozycją tzw. teatru familijnego.

Jest to telewizyjna adaptacja powieści Krystyny Siesickiej opowiadająca sentymentalną, „kryminalną” historię trzypokoleniowej rodziny.

Rzecz się dzieje współcześnie, w małym miasteczku.

ABC

Człowiek, który zatrzymał Rosję, 29 października, godz. 21.00 – PREMIERA

Człowiek, który zatrzymał Rosję, 29 października, godz. 21.00 – PREMIERA

Scenariusz Tomasza Drozdowicza i Beaty Hyczko został napisany na podstawie mało znanych dziejów wojny polsko-bolszewickiej.

Cień Archanioła

Cień Archanioła

Przedstawienie Teatru Sensacji „Kobra” z 1975 roku.

Bóg Niżyński

Bóg Niżyński

Przygotowane przez Piotra Tomaszuka przedstawienie Teatru Wierszalin w Supraślu.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Fryderyk

Fryderyk

Spektakl Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej zrealizowany na postawie książki Piotra Witta „Przedpiekle sławy. Rzecz o Chopinie”.

Dzień jego powrotu

Dzień jego powrotu

Telewizyjna wersja napisanego w 1931 roku dramatu Zofii Nałkowskiej. Spektakl z 1981 roku.

Dwa teatry

Dwa teatry

Sztuka Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Gustawa Holoubka. Spektakl miał premierę w marcu 1999 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Inspekcja

Inspekcja

Tym przedstawieniem miał powrócić do Teatru Telewizji wybitny polski reżyser Grzegorz Królikiewicz. Niestety, w trakcie przygotowań do spektaklu zmarł. Jego dzieło kontynuuje syn i współautor sztuki Jacek Raginis-Królikiewicz.

Goła Baba

Goła Baba

Autorski monodram Joanny Szczepkowskiej.

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Rejestracja widowiska zrealizowanego w Muzeum Powstania Warszawskiego z bezpośrednim udziałem publiczności.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Kaprys

Kaprys

Sztuka Afreda de Musseta w reżyserii Olgi Lipińskiej. Spektakl z 1982 roku.

Kryptonim Maks

Kryptonim Maks

W 1969 roku Teatr Sensacji „Kobra” zaprezentował przedstawienie Edwarda Szustera i Jerzego Bindera w reżyserii Józefa Słotwińskiego.

Krawiec Niteczka

Krawiec Niteczka

TVP Kultura zaprasza najmłodszych widzów oraz ich rodziców na transmisję przedstawienia „Krawiec Niteczka” z Teatru Lalka w Warszawie.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Ostatni hrabia Edward Bernard Raczyński

Ostatni hrabia Edward Bernard Raczyński

Spektakl w reżyserii Krzysztofa Magowskiego.

Noc w Klostertal

Noc w Klostertal

Sztuka słowackiego autora Juraja Vaha w reżyserii Tadeusza Aleksandrowicza. Spektakl Teatru Sensacji „Kobra” z 1969 roku.

Okno na morze

Okno na morze

Spektakl Teatru Kobra zrealizowany w oparciu o dzieło dwóch francuskich pisarzy tworzących pod wspólnym pseudonimem Boileau - Narcejac. Przedstawienie z 1978 roku wyreżyserował Jan Bratkowski.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Popiełuszko

Popiełuszko

Transmisja na żywo z Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku.

Reytan. Druga strona drzwi

Reytan. Druga strona drzwi

Dramat Jakuba Pączka i Piotra Derewendy to opowieść o siedmiu ostatnich latach życia Tadeusza Reytana: od chwili jego heroicznego protestu w trakcie Sejmu Rozbiorowego, do momentu, gdy w obłąkaniu popełnia samobójstwo w wieku zaledwie 38 lat.

Smok

Smok

Telewizyjna adaptacja sztuki Eugeniusza Szwarca w reżyserii Macieja Wojtyszki. Spektakl miał premierę 30 listopada 1980 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Wszystko o mojej matce

Wszystko o mojej matce

Tekst Tomasza Śpiewaka w reżyserii Michała Borczucha. Rejestracja spektaklu Teatru Łaźnia Nowa w Krakowie.

Wesele – Wyspiański, Malczewski, Konieczny

Wesele – Wyspiański, Malczewski, Konieczny

Na 40-lecie działalności Ośrodka Praktyk Teatralnych Gardzienice jego twórca Włodzimierz Staniewski przygotował niezwykłe widowisko, tym razem inspirowane „Weselem” Wyspiańskiego ze specjalnie skomponowaną muzyką Zygmunta Koniecznego.

Wariacje Tischnerowskie. Kabaret filozoficzny

Wariacje Tischnerowskie. Kabaret filozoficzny

Przedstawienie z TEATRU SCENA STU w Krakowie.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Zabijanie Gomułki

Zabijanie Gomułki

Spektakl Jacka Głomba jest adaptacją powieści „Tysiąc spokojnych miast” Jerzego Pilcha.

Żabusia, reż. A. Wieczur-Bluszcz

Żabusia, reż. A. Wieczur-Bluszcz

Jeden z najwybitniejszych dramatów Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Anny Wieczur-Bluszcz.

Zakład Doświadczalny Solidarność

Zakład Doświadczalny Solidarność

Sztuka Szymona Bogacza w reżyserii Adama Sajnuka zrealizowana została w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.

POKAŻ WIĘCEJ

123

14 maja o północy

14 maja o północy

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1973 roku. Scenariusz napisał Andrzej Wydrzyński, a wyreżyserował Stanisław Zaczyk.

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ