Teatr Telewizji TVP

spektakle

(A)pollonia, cz. 1

(A)pollonia, cz. 1

Ifigenia, Alkestis, Apolonia to trzy ofiary z ludzkiego życia, ofiary losu, przeznaczenia, wojen, ofiary przymusowe i dobrowolne. Składane w czasach mitycznych, kiedy bogowie mieszali się jeszcze do ludzkich spraw i w XX wieku, kiedy było już za późno na jakiekolwiek boskie interwencje, a los ofiar utracił literacki charakter tragedii i stał się tematem dotkliwego reportażu.

Warlikowski w „(A)polonii” podejmuje temat ofiarowania w kontekście odpowiedzialności, która w świecie tragedii zironizowanej i zdemistyfikowanej jest wyłącznie sprawą międzyludzką. Jego adaptacja przygotowana na podstawie tekstów Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych jest niesamowitą wędrówką przez wielką rzeźnię, jaką są losy ludzkie. W tej śmiertelnej defiladzie biorą udział nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary, kaci, aktorzy i widzowie. Warlikowski burzy niezłomne przekonania na temat ofiarowania.

Dyskusja prowadzona jest przy użyciu bardzo różnych rodzajów języka, przez co penetruje nie tylko heroiczne, ale przede wszystkim codzienne aspekty ofiarowania. Odkrywa, co tak naprawdę zdarzyło się, kiedy Ifigenia, Alkestis i Apolonia, która ratowała życie Żydów w czasie II wojny, powiedziały swoje ciche tak, gotowe na poświęcenie życia.

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Jacek Poniedziałek
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Zdjęcia: Paweł Łoziński, Kacper Lisowski, Łukasz Jóźków

Obsada: Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Magdalena Popławska, Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jacek Poniedziałek, Wojciech Kalarus, Zygmunt Malanowicz i inni.

(A)pollonia, cz. 2

(A)pollonia, cz. 2

Ifigenia, Alkestis, Apolonia to trzy ofiary z ludzkiego życia, ofiary losu, przeznaczenia, wojen, ofiary przymusowe i dobrowolne. Składane w czasach mitycznych, kiedy bogowie mieszali się jeszcze do ludzkich spraw i w XX wieku, kiedy było już za późno na jakiekolwiek boskie interwencje, a los ofiar utracił literacki charakter tragedii i stał się tematem dotkliwego reportażu.

Warlikowski w „(A)polonii” podejmuje temat ofiarowania w kontekście odpowiedzialności, która w świecie tragedii zironizowanej i zdemistyfikowanej jest wyłącznie sprawą międzyludzką. Jego adaptacja przygotowana na podstawie tekstów Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych jest niesamowitą wędrówką przez wielką rzeźnię, jaką są losy ludzkie. W tej śmiertelnej defiladzie biorą udział nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary, kaci, aktorzy i widzowie. Warlikowski burzy niezłomne przekonania na temat ofiarowania.

Dyskusja prowadzona jest przy użyciu bardzo różnych rodzajów języka, przez co penetruje nie tylko heroiczne, ale przede wszystkim codzienne aspekty ofiarowania. Odkrywa, co tak naprawdę zdarzyło się, kiedy Ifigenia, Alkestis i Apolonia, która ratowała życie Żydów w czasie II wojny, powiedziały swoje ciche tak, gotowe na poświęcenie życia.

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Jacek Poniedziałek
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Zdjęcia: Paweł Łoziński, Kacper Lisowski, Łukasz Jóźków

Obsada: Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Magdalena Popławska, Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jacek Poniedziałek, Wojciech Kalarus, Zygmunt Malanowicz i inni.

Abigel, cz. 1

Abigel, cz. 1

Czteroczęściowe widowisko według powieści „Tajemnica Abigel” Magdy Szabo (ur. 1917), najpopularniejszej w Polsce współczesnej pisarki węgierskiej, autorki powieści psychologicznych („Fresk”), dramatów („Ukąszenie żmii”), wielu książek dla dzieci i młodzieży. Wydana w polskim przekładzie w 1977 r. powieść napisana wedle klasycznych reguł gatunku, ujawniła zalety warsztatu pisarskiego autorki – przejrzystość stylu, precyzję i logikę narracji, wyjątkowy dar bezbłędnego szkicowania charakterów i problemów. Okazała się też doskonałym materiałem dla adaptacji telewizyjnej.

Akcja widowiska rozgrywa się w latach II wojny światowej na Węgrzech. Kilkunastoletnia córka generała z Pesztu, Gina, osierocona przez matkę, zostaje wbrew swej woli wysłana na prowincję, do przy klasztornej pensji o zaostrzonym rygorze.

Odizolowana od świata szkoła wydaje się ojcu najlepszym schronieniem dla córki. Jednak Gina źle znosi panującą tu żelazną dyscyplinę, tęskni za ojcem i ukochanym, którego zostawiła w Budapeszcie. Nowe koleżanki wydają jej się dziwne i dziecinne. Dziewczynę śmieszą ich nieustanne zabawy w zamąż pójście, drażni wiara w cudowną moc stojącego w szkolnym ogrodzie posągu Abigel.

Gina buntuje się, popada w konflikt ze wszystkimi. Osamotniona i nieszczęśliwa, wyczekuje dnia powrotu do domu.

Abigel, cz. 2

Abigel, cz. 2

Zrozpaczona Gina decyduje się uciec z pensji. Na dworcu zatrzymuje ją profesor König. Zaalarmowany przez dyrekcję szkoły ojciec przyjeżdża niezwłocznie. Długo rozmawia z córką i wreszcie wyjawia powód umieszczenia ukochanej jedynaczki na pensji.

Generał Vitay jest jednym z czołowych przywódców ruchu oporu w wojsku, w każdej chwili może zostać aresztowany. Gdyby w ręce Niemców wpadła również Gina, stałaby się idealnym narzędziem szantażu, mającego skłonić jej ojca do wydania współtowarzyszy konspiracji. Od zachowania dziewczyny może więc zależeć życie wielu ludzi. Dlatego nie wolno jej opuszczać murów oddalonej od centrum szkoły. Ojciec zapewnia ją, że w krytycznym momencie pojawi się ktoś, kto udzieli jej pomocy. Gina próbuje pogodzić się z myślą, że do końca wojny pozostanie w znienawidzonym internacie.

Autor: Magda Szabo
Reżyseria: Izabella Cywińska
Przekład: Alicja Mazurkiewicz,
Scenariusz tv: Izabella Cywińska i Anna Bartenbach
Scenografia: Wiesława Chojkowska, Ewa Kowalska
Kostiumy: Ewa Krauze, muzyka: Zygmunt Krauze
Zdjęcia: Piotr Wojtowicz,

Obsada
: Agnieszka Krukówna (Gina), Antonina Choroszy (Zuzanna), Piotr Fronczewski (Generał Vitay), Janusz Michałowski (König), Krzysztof Janczar (Kalmar), Henryk Talar (Dyrektor), Edyta Olszówka (Piroska), Marzena Gryzińska (Mari), Natasza Sierocka (Banki), Ewa Bułhak (Szabo), Zina Kerste (Murai), Joanna Rutkowska (Gati), Piotr Adamczyk (Feri), Elżbieta Jarosik (Erzebet), Małgorzata Rożniatowska (Magazynierka) oraz Joanna Bać, Monika Bielińska, Katarzyna Bulińska, Maria Cichecka, Marta Gardzińska, Katarzyna Grabowska, Małgorzata Knieciak, Anna Kramarz, JoannaPłaskowicka, Janina Podleś, Ewa Rednowska, Sylwia Więcaszek.

czas
: 52 min

Abigel, cz. 3

Abigel, cz. 3

Gina wciąż podejmuje próby przełamania niechęci klasy, ale jej wysiłki są raczej bezowocne, dochodzi do wielu nowych dramatycznych spięć. W pobliskim miasteczku coraz wyraźniej odczuwa się atmosferę wojny. Podczas alarmu przeciwlotniczego przerażone dziewczęta wyciągają rękę do zgody.

Pojednana z koleżankami Gina aktywnie uczestniczy w życiu szkoły. Zaczyna dostrzegać rzeczy, których dotychczas nie zauważała.
Diakonisę Zuzannę adoruje przystojny profesor Kalmar. Zuzanna kocha się w profesorze Königu, ale on chyba bardziej interesuje się piękną Mici Horn. Wesoła i pełna wdzięku Mici jest dobrym duchem szkoły, fundatorką wspaniałych przyjęć i wielu niespodzianek.

Tymczasem Gina znajduje w różnych miejscach listy od Abigel. Czyżby dziewczęta miały rację, wierząc w cudowną moc stojącego w ogrodzie posągu? Sceptyczna z natury panna Vitay postanawia to sprawdzić.

Zbliża się Gwiazdka. Generał Vitay niemoże zabrać córki na święta, przekazuje jej dziwną wiadomość. Gina przeczuwa, że w domu stało się coś niedobrego.

Abigel, cz. 4

Abigel, cz. 4

Wojska niemieckie opanowały Węgry. Zaniepokojona brakiem wiadomości od ojca Gina rozpaczliwie usiłuje dodzwonić się do domu. Nieoczekiwanie pojawia się młody porucznik, który dyskretnie przekazuje jej list, prosząc o spotkanie. Przedstawia się jako wysłannik jej ojca, chce zabrać Ginę ze sobą.

W tym czasie dziewczyna dostaje kolejny liścik od Abigel, przestrzegający ją przed nieznajomym prowokatorem. Porucznik nie rezygnuje ze swych zamiarów. Podczas zabawy tanecznej u Mici Horn informuje Ginę o sytuacji i zapewnia, że jej ucieczka została przygotowana w najdrobniejszych szczegółach. Panna Vitay podejmuje decyzję.

Dochodzi do dramatycznego spotkania profesora Königa i Zuzanny. Gina dowiaduje się zaskakujących rzeczy o ludziach, których – jak jej się wydawało – dobrze znała. Dziewczyna ma jeszcze jedną satysfakcję – wreszcie poznaje tajemnicę posągu Abigel.

Afera mięsna

Afera mięsna

„Afera mięsna” to portret gabinetowych intryg, fałszywych aspiracji partyjnych elit i zgrzebnej rzeczywistości lat sześćdziesiątych XX wieku, czyli „naszej małej stabilizacji”. Dramat dokumentalny Roberta Mellera i Janusza Dymka dotyczy słynnej afery mięsnej z 1964 roku, w której żądano trzech wyroków śmierci, a zasądzono i wykonano jeden. Ofiarą padł Stanisław Wawrzecki. Pozornie chodziło o nadużycia finansowe i łapówki w przemyśle mięsnym. Faktycznie o zatuszowanie gospodarczej nieudolności rządu, braków w zaopatrzeniu i skierowanie gniewu ludzi na kilku oskarżonych.

Spektakl precyzyjnie opisuje przebieg śledztwa, a także towarzyszącą mu atmosferę: relacje Polskiej Kroniki Filmowej, komentarze prasowe, wreszcie ludzkie reakcje – zarówno spontaniczne, jak i sterowane przez władze. Pokazuje też rodzącą się w partyjnych gabinetach intrygę, której celem było przedstawienie autentycznych nadużyć jako działań zorganizowanej grupy przestępczej, wymierzonych w interes państwa.

Jak pokazuje przedstawienie Sceny Faktu, system łapówek funkcjonował od dawna i był akceptowany przez władze, które czerpały z niego profity, a w stosownej chwili zdecydowały, że trzeba poświęcić kilka osób. Sędziowie ostatniej PRL-owskiej afery gospodarczej, w której wydano wyrok śmierci, byli bezpośrednio sterowani przez partię, a wykonanie kary, półtora miesiąca po jej zasądzeniu, stało się demonstracją siły ekipy Władysława Gomułki, odcinającej w ten sposób podejrzenia od wyżej postawionych mocodawców.

Alek

Alek

Scenariusz widowiska powstał na motywach opowiadania Jana Józefa Szczepańskiego „Za rękę”, który wydawca zaanonsował jako opowieść o „różnych odmianach konformizmu w życiu człowieka uwikłanego w najnowszą historię naszego kraju”. Choć właściwie tytułowy bohater spektaklu, zapijaczony, niespełniony zawodowo aktor, jest człowiekiem najwyraźniej zagubionym w świecie, pozostającym na marginesie głównego nurtu życia. Wydarzenia z pierwszych stron gazet i te jeszcze naznaczone piętnem konspiracji toczą się obok niego, być może nawet nie docierają do zamroczonej alkoholem świadomości. Kto ponosi winę za trywialność mojej drogi? - zastanawia się Alek w chwili pijackiej zadumy, lecz pozostawia to pytanie bez odpowiedzi.

Szarzyzny i beznadziejności jego egzystencji nie przełamują nawet tak istotne w jego życiu doświadczenia, jak śmierć ojca w Katyniu, sukces w filmie jeszcze w okresie studiów aktorskich, ślub i rozwód. Jedyny heroiczny gest, na który się zdobywa - odmowa współpracy z SB, okazuje się spóźniony i zbędny, banalny i bezwartościowy, jak całe jego życie.

W życiorysie Alka bezsporne są tylko daty. Urodził się w 1937 r., w 1941 przeprowadził z matką z Kowla do Krakowa. W 1956 podjął studia, w 1958 zagrał jedną z głównych ról w filmie, dość kiepskim zresztą. W 1976 wstąpił w związek małżeński z Agnieszką, córką generała. Wówczas po raz pierwszy, rutynowo, został „namierzony” przez SB. Pod koniec lat 70. Alek, już rozwiedziony, znów popada w tarapaty, powodując wypadek drogowy po pijanemu. Sprawę rzekomo tuszuje jego wysoko postawiony teść. W rzeczywistości wypadek staje się pretekstem do penetrowania życia aktora przez służbę bezpieczeństwa. Agnieszka, córka prominenta, nie ma złudzeń - nie po to ojciec „wyciągnął z gówna” byłego zięcia, żeby nic z tego nie mieć.

W pobliżu Alka pojawia się młody funkcjonariusz SB, Zbyszek. Ambitny chłopak z prowincji, syn stolarza, dwukrotnie zdawał do szkoły aktorskiej. Został odrzucony nie z powodu niedostatku talentu, lecz „braku tradycji kulturowej”. Wówczas postanowił, że ludzie, którzy go nie szanują, będą się go bali. W prowadzeniu sprawy Alka upatruje szczególną szansę dla siebie – wybicia się „w służbie”. Stopniowo osacza bohatera, prowadząc z nim coraz dłuższe, coraz bardziej „przyjacielskie” rozmowy, suto zakrapiane alkoholem.

Alek stara się wrócić do normalnego życia, przypadkiem dostaje nawet rolę w teatrze, lecz dręczą go wyrzuty sumienia, że stało się to kosztem kolegi. Znów szuka ucieczki w alkoholu. Bezradny wobec nałogu i przytłaczającej go rzeczywistości, próbuje popełnić samobójstwo. Odratowany przez Zbyszka, postanawia złożyć na SB oświadczenie o odmowie współpracy. Podpisuje jakieś podłożone mu papiery z nadzieją, że sprawa zostanie zamknięta.

Za rolę tytułową Krzysztof Globisz został nagrodzony na Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Alibi

Alibi

„Alibi” to baśń tragikomiczna – jak nazywa ją sam autor. Nie ma w niej prostych, jednoznacznych relacji. Warto byłoby dodać, że można ją także nazwać baśnią z wątkiem kryminalno-sensacyjnym. To spektakl współczesny o ludziach, o samotności, z którą walczą.

Ta historia rozgrywa się pomiędzy trzema osobami: Gerdą, gospodynią pensjonatu, Dimą, zatrudnionym tam stróżem i Ramoną, Inspektorem policji, który regularnie pojawia się w pensjonacie. Powodem wizyt Inspektora są kryminalne zdarzenia, które mają miejsce, w czasie kolejnych nocy. Kradzione są samochody, których Dima powinien pilnować. Całość sztuki rozgrywa się w pensjonacie, gdzieś w Zachodnich Sudetach podczas kolejnych 4 dni i nocy.

Autor i reżyseria: Łukasz Wylężałek
Scenografia: Jerzy Talik
Zdjęcia:
Adam Sikora
Muzyka:
Janusz Yanina Iwański

Obsada
: Jan Jankowski, Agnieszka Warchulska, Andrzej Mastalerz

Alicja prowadzi śledztwo

Alicja prowadzi śledztwo

Francuska komedia kryminalna Roberta Thomasa (1927-1989), autora innej głośnej sztuki pt. „Osiem kobiet”. W roli tytułowej wystąpiła Irena Kwiatkowska.

Szefem niewielkiego biura notarialnego w Paryżu jest mecenas Rocher. Pewnego dnia telefonistka biura Alicja Postic (Irena Kwiatkowska) znajduje mecenasa w pokoju, w którym pracuje – ze sztyletem w plecach.

Policja wezwana na miejsce przestępstwa nie znajduje żadnych śladów zbrodni.

ABC

Czapa, czyli śmierć na raty

Czapa, czyli śmierć na raty

Dramat Janusza Krasińskiego w reżyserii Zbigniewa Lesienia.

Aszantka, reż. J. Tumidajski

Aszantka, reż. J. Tumidajski

Klasyka polskiej dramaturgii. Jedna z najbardziej znanych sztuk Włodzimierza Perzyńskiego w reżyserii Jarosława Tumidajskiego.

Cena

Cena

Adaptacja słynnej powieści Waldemara Łysiaka, która ukazała się po raz pierwszy w 2000 roku. Spektakl w reżyserii Jerzego Zelnika.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Dołęga-Mostowicz. Kiedy zamykam oczy

Dołęga-Mostowicz. Kiedy zamykam oczy

Spektakl Marka Bukowskiego i Macieja Dancewicza.

Ekspedycja

Ekspedycja

Po „Ludziach i aniołach” zrealizowanych w Teatrze Współczesnym w Warszawie i zaprezentowanym na żywo w Teatrze Telewizji, Wojciech Adamczyk znów sięgnął po twórczość rosyjskiego dziennikarza i satyryka Wiktora Szenderowicza.

Fryderyk

Fryderyk

Spektakl Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej zrealizowany na postawie książki Piotra Witta „Przedpiekle sławy. Rzecz o Chopinie”.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Generał

Generał

Telewizyjna wersja słynnego przedstawienia Teatru IMKA w Warszawie.

Inspekcja

Inspekcja

Tym przedstawieniem miał powrócić do Teatru Telewizji wybitny polski reżyser Grzegorz Królikiewicz. Niestety, w trakcie przygotowań do spektaklu zmarł. Jego dzieło kontynuuje syn i współautor sztuki Jacek Raginis-Królikiewicz.

Goła Baba

Goła Baba

Autorski monodram Joanny Szczepkowskiej.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Kwiaty polskie

Kwiaty polskie

Liryczny spektakl poetycko–muzyczny oparty na fragmentach poematu dygresyjnego Juliana Tuwima „Kwiaty polskie”. Spektakl wyprodukowany przez TVP Polonię w mistrzowskiej interpretacji Beaty Ścibakówny i Jana Englerta.

Jednocześnie

Jednocześnie

Monodram Przemysława Stippy na podstawie tekstu rosyjskiego autora Jewgienija Griszkowca. Przedstawienie w reżyserii Artura Tyszkiewicza miało premierę w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie we wrześniu 2018 roku.

Lalka z łóżka nr 21

Lalka z łóżka nr 21

Sztuka Djordje Lebovića w reżyserii Jana Kulczyńskiego. Spektakl z 1971 roku, który telewizyjnej premiery doczekał się dopiero po 48 latach.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Znakomity monodram Ewy Błaszczyk, którego premiera odbyła się w Teatrze Studio w Warszawie, oparty na tekstach Oriany Fallaci, jednej z najwybitniejszych dziennikarek swojej epoki (w 2019 roku obchodziłaby 90. rocznicę urodzin).

Miłość i gniew, reż. Z. Hübner

Miłość i gniew, reż. Z. Hübner

Sztuka Johna Osborne’a w reżyserii Zygmunta Hübnera. Spektakl z 1973 roku.

Matki

Matki

Spektakl Patrycji Dołowy i Pawła Passiniego miał premierę 26 maja 2016 roku w Teatrze Żydowskim w Warszawie.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Stawka większa niż życie. Człowiek, który stracił pamięć, 5 września, godz. 20.20

Stawka większa niż życie. Człowiek, który stracił pamięć, 5 września, godz. 20.20

Kolejny z cyklu spektakli teatralnych o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa.

Szekspir Forever!, 10 września, godz. 20.40 – PREMIERA

Szekspir Forever!, 10 września, godz. 20.40 – PREMIERA

Telewizyjna wersja monodramu Andrzeja Seweryna. Przedstawienie miało premierę na scenie Teatru Polskiego w Warszawie w 2011 roku.

Stawka większa niż życie. Noc w szpitalu, 29 sierpnia, godz. 20.20

Stawka większa niż życie. Noc w szpitalu, 29 sierpnia, godz. 20.20

Nim serial „Stawka większa niż życie” zyskał wielką popularność, pierwsze jego odcinki emitowane były w cyklu Teatr Sensacji.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Wilki w nocy, reż. J. Antczak

Wilki w nocy, reż. J. Antczak

Sztuka Tadeusza Rittnera w reżyserii Jerzego Antczaka. Spektakl z 1962 roku.

Wieczernik

Wieczernik

Dramat poetycki Ernesta Brylla w reżyserii Krzysztofa Tchórzewskiego.

Wesele, reż. W. Kostrzewski

Wesele, reż. W. Kostrzewski

Wielki dramat Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego. Premiera 21 stycznia 2019 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Ziemia uderzyła o piłkę

Ziemia uderzyła o piłkę

Monodram w wykonaniu Redbada Klynstry-Komarnickiego.

Znaki

Znaki

Zabawna, choć chwilami groźna tragifarsa ostrzegająca nas przed totalitarną ingerencją aparatu państwowego w kulturę. Drugi, po „Generale”, tekst Jarosława Jakubowskiego zrealizowany w Teatrze Telewizji. Spektakl wyreżyserował Artur Tyszkiewicz.

Zabijanie Gomułki

Zabijanie Gomułki

Spektakl Jacka Głomba jest adaptacją powieści „Tysiąc spokojnych miast” Jerzego Pilcha.

POKAŻ WIĘCEJ

123

14 maja o północy

14 maja o północy

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1973 roku. Scenariusz napisał Andrzej Wydrzyński, a wyreżyserował Stanisław Zaczyk.

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ